۱۹.۱۲.۸۸

...

همه رامی فهمم
آسمان را ، زمین
مردم را
باغبان را که بهاریست انگار
گل بی پرده‌ی خورشید را میفهمم
دل دریا دارم
و خدایی به بزرگی محبت،
پر مهر
که درونم دارم
همه را می فهمم.

افکار

مردمانی بسیار
ذهن‌ها در قفسند
روشنی در تله ی شب به تباهیست انگار
دیوها بیدارند
رخت هوری بر تن
راه افکار به کج راهه ی خود می رانند
و پر از اندوهم
کاشکی ذهن منم قفلی داشت...

درون

راستی ناپیداست
دل عالم به تباهی باز است
دل خود می بندم
می گذارم به درون
رازها غم هایم
می روم تا ته پیدای وجود...

تنهایی

لحظه ها زیباست
آسمان مهر به دریای خروشان دارد
و من اینجا..
می کشم تک تک اوقات وجود
آسمان راه من خاموش است!
روشنی باید دید
روشنی باید ساخت
شاید اما تنها...
دل من انس به تنهایی با خود دارد...